شقایق صبر

سلام

از حسرت آنچه که گذشته و هراس از آنچه که خواهد آمد زندگی بسیاری

از ما در اندوه و هراس می گذرد بنابراین می آییم و بی آنکه عشق بورزیم

و زندگی کنیم میمیریم بسیاری از آدمها حتی متوجه نمی شوند که به

دنیا آمده اند آنها چنان می آیند و میروند که گویی هرگز نیامده اند زیرا با

عشق بیگانه اند بیگانه ی با عشق آشنای خویشتن نیست . عشق است

که آدمی را حقیقتا به دنیا می آورد بدون عشق زندگی در خوابی سپری

میشود که به مرگ می ماند بیایید بیدار شویم و ببینیم که هستیم و چه

وزنی دارد بودن.

خدایا از خلقت الهه متشکرم:

   چقدر سخته درک و لمس واقعيت ؛ اينکه اونی که يه جور ديگه دوسش داری ناراحتيت رو از حرفات متوجه نشه . حس نکنه که خسته ای . متوجه حرف دلت نشه . يواش يواش به جايی ميرسی که تو هم حس ميکنی ديگه مثل سابق درکش نميکنی . ديگه نميتونی مثل قديم از يک کلمش بفهمی حرفش چيه ؛ خواستش چيه .

   اينجا ميگين تقصير کدومه ؟

سفر بايد ... ( پايان )

جاده عشق....

هر جا سفر كردم همسفرم بودي از هر طرف رفتم تو راهبرم بودي با هر كه سخن گفتم پاسخ ز تو بشنفتم بر هر كه نظر كردم تو در نظرم بودي هر شب كه ماه تابيد هر صبح كه سر زد خورشيد در گردش روز و شب, شمس و قمرم بودي در صبحدم عشرت همدوش تو ميرفتم در شامگه غربت بالين سرم بودي در خنده ي من چون ناز در كنج لبم خفتي در گريه ي من چون اشك در چشم ترم بودي آواز چو مي خواندم سوز تو بسازم بود پرواز چو ميكردم تو بال و پرم بودي. هرگز دل من يار ديگري نخواست گر هم خواست تو يار ديگرم بودي عاشق به ديار خود از راه نرسيده گفت:
هر جا كه سفر كردم تو همسفرم بودي...

جهان بازتابي از خود ماست، وقتي از خود بيزاريم

از همه بيزاريم و وقتي به همين كه هستيم عشق مي ورزيم

تمام جهان به نظر فوق العاده دوست داشتني ميآيد.

تصويري كه انسان از خويش در ذهن دارد، دقيقا تعيين ميكند كه چه رفتارهايي از او

 سرخواهد زد، براي چه چيزي تلاش خواهد نمود و از چه چيزهايي اجتناب ميكند.

منشاء تمام افكار و حركات ما، چگونه ديدن خويشتن است

 ما همانيم كه معتقد به بودن آنيم

اميد جانم ز سفر باز آمد

شکر دهانم ز سفر باز امد

عزيز انکه بی خبر به ناگهان رود سفر

چو ندارد ديگر دلبندی

به لبش ننشيند لبخندی

چو غنچه سپيده دم شکفته شد لبم ز هم

چو شنيدم يارم باز امد

ز سفر غمخوارم باز امد

همچنان که عاقبت پس از همه شب بدمد سحر ناگهان

نگار من

چنان مه نو آمد از سفر

من هم

پس از دوری بعد از غم محجوری

يک شاخه گل بردم به برش

ديدم که نگار من سر خوش ز کنار من

بگذشت و ببر يار دگرش

وای از ان گلی که دست من بود

خموش و يک جهان سخن بود

گل که شهره شد به بی وفايی

ز ديدن چنين جدايی

ز غصه پاره پيرهن بود...

رفته بودم لب حوض تا ببينم عکس تنهايی خود را در آب

آب در حوض نبود

ماهيان می‌گفتند:

تو اگر در تپش باد خدا را ديدی

بگو ماهيان حوضشان بی آب است

باد می‌رفت به سر وقت چنار

من به سر وقت خدا می‌رفتم...

تو چشمتون چه قصه هاست...

نگاهتون چه آشناست

 اگه بپرسین از دلم می گم گرفتار شماست...

نگاهتون پیش منه... حواستون جای دیگه است

خیالتون اینجا که نیست پیش یه رسوای دیگه است

نفس نفس تو سینه ام عطر نفسهای شماست

اگر که قابل بدونین خونه دل جای شماست...

می میرم از حسادت دلی که دلدار شماست

کاش می دونستم اون کیه که این روزا یار شماست

خوشابحال اون کسی که توی رویای شماست

شما گناهی ندارین این روزگار بی وفاست

تو خلوت شبونه ام جالی فقط جای شماست

تو جام می تموم شب نقش دو چشمای شماست...

من و تو اینجا نمی مانیم

ما جستجو گران تنهایی مطلق هستیم

و بی شک آن را در خویش می یابیم!

من و تو مرگ را می فهمیم

چرا که تا کنون جدای از خویش زیسته ایم

من و تو عطش را می شناسیم

چرا که در قفس رهایی را آرزو کرده ایم!

تقدیم به تینای عزیزم

روزی که دلم پيش دلت بود گرو               دستان مرا سخت فشردی که نرو

روزس که دلت به ديگری مايل شد          کفشان مرا جفت نمودی که برو

تنها امید زندگیم الهه:

دستی شبيه دست تو ، يک دار پشت سر

نزديک دست خسته من، حلقه تنگ تر

هي تنگ و تنگ … دست کبودی که جان سپرد

در حلقة ضخيم دو بازوی پر خطر

دستان مرده ای که فقط باد می کنند

در سينی زمخت دو تا دست شعله ور

… حالا به روی گور دو دست جوان من

يک حلقه گل ، نه ، ده … صد و ده … يا نه ، بيشتر

زنجيری از تراکم گل ها و دست ها

دست زمخت و حلقه يک دار پشت سر...

تقدیم به تنها شعار زندگیم الهه: