شقایق صبر

در انتهاي هر سفر
در آيينه
دار و ندار خويش را مرور مي كنم
اين خاك تيره اين زيمن
پايوش پاي خسته ام
اين سقف كوتاه آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خداي دل
در آخرين سفر
در آيينه به حز دو بيكرانه كران
به جز زمين و آسمان
چيزي نمانده است
گم گشته ام ‚ كجا
نديده اي مرا

امشب ای ماه  به درد دل من تسکینی

آخر ای ماه  تو همدرد من مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من می دانم

که تو از دوری خورشید٬ چه ها می بینی

تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من

سر  راحت   ننهادی  به  سر بالینی

هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک

تو  هم  ای دامن مهتاب ٬  پر از پروینی

همه در چشمه مهتاب غم از دل شویند

امشب ای مه ٬ تو هم از طالع من غمگینی

کی بر این کلبه طوفان زده سر خواهی زد

ای  پرستو   که  پیام  آور  فروردینی

شهریارا   اگر   آیین  محبت  باشد

چه حیاتی و چه دنیای بهشت آیینی